POLARISATIE IN DNA LEIDT AANDACHT AF VAN WERKELIJKE PROBLEMEN

Het uit de hand doen lopen van de DNA vergadering, waarbij uiteindelijk de President ervoor koos om uit de zaal te lopen, is bewust gecreëerd. We kennen dit uit het verleden. Het is in het voordeel van de partijen (de VHP en de NDP) die erbij zijn betrokken die kennelijk beiden niet in staat zijn op inhoudelijk oplossingen aan te dragen. Nu door politiek onvolwassen politiekvoering is de aandacht afgeleid van inhoudelijke discussies of oplossingen van de financiële crisis. Nu het uit de hand is gelopen gaat het slechts om ‘de beledigingen’, onbehoorlijke gedragingen van parlementariërs en ‘personen’. De ene partij beschuldigt nu de andere dat zij het niet had moeten doen, de andere kaatst terug dat de ene het niet had moeten uitlokken met haar arrogantie. Dit is de traditionele ‘oude politiek’ die ons na 42 jaar onafhankelijkheid niet ver heeft gebracht als land. Ondanks beweringen door dezelfde politici dat zij hervormingen en vernieuwingen willen brengen anno 2018.

INHOUDELIJK WEINIG VERSCHIL

Deze wijze van politiekvoering kennen we uit het verre verleden. Je zou kunnen zeggen dat we vanaf de eerste verkiezing van ons parlement in 1949 hiermee te maken hebben. Toen waren het de etnische tegenstellingen die werden aangewakkerd om de eigen onkunde te verbloemen. Tussen de betrokken politieke partijen waren toen ook al weinig inhoudelijk verschil. Het ging slechts om de stoel te bezetten met ‘een ander etnisch gezicht’. De Surinaamse bevolking nam deze polarisatie over, raakte sterk verdeeld terwijl de politieke top in achterkamers allerlei ‘deals’ met elkaar sloot.

ONKUNDE

Vandaag de dag lijkt het om andere kwesties te gaan, maar het principe komt op hetzelfde neer: polariseren zodat de aandacht is afgeleid van de werkelijke problemen en vooral de eigen onkunde. Het is nog onduidelijk of er nog in achterkamers allerlei deals worden gesloten, maar feit is dat de discussie nu om verkeerde zaken gaat en niet meer over de toekomst van onze natie en de richting van onze ontwikkeling.

Met het oog op de komende verkiezingen speelt ook nog een andere kwestie. Dit fenomeen waar wij als volk wederom mee geconfronteerd worden, wordt altijd al gebruikt als politieke strategie. Door het gehaal en getrek van de twee grote partijen, blijft er weinig ruimte voor alternatieve inhoudelijke standpunten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de zienswijzen van kleine partijen buiten beschouwing worden gelaten in de publieke discussies.

Terwijl tussen de partijen in kwestie (VHP en NDP) die polariseren inhoudelijk weinig verschil bestaat: geen concrete en onsamenhangende oplossingen voor de financiële crisis, patronage politiek en zelf-/groepsbelang lijken prioriteit te genieten. Misschien is er wel één klein verschil. De VHP ziet als oplossing geld halen bij de diaspora in Nederland, waarvoor wel eerst een overeenkomst gesloten moet worden met de Nederlandse regering. Terwijl de NDP particulier en bi-/multilateraal lenen voorstaat buiten Nederland. Maar geen van beiden geeft vervolgens aan op welke concrete wijze deze geleende gelden ingezet gaan worden om bijvoorbeeld de productie blijvend te stimuleren, of de problemen in de gezondheidzorg duurzaam op te lossen of het hoge percentage aan dropouts in het onderwijs terug te dringen.

UNITED WE STAND

Daar waar we het pad nu zouden kiezen om een breed gedragen ontwikkeling op gang te brengen, zien wij dat partijbelangen de prioriteit genieten. Terwijl constructief dialoog en overleg gericht op duurzame oplossingen nu de voorrang zouden moeten krijgen gericht, wordt dat juist gefrustreerd. Het bewustzijn moet nu eindelijk gaan doorklinken dat wij met zijn allen verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling van dit land. Elke aktie om verdeeldheid aan te wakkeren zal ons verzwakken en brengt ons verder in een neerwaartse spiraal. De veelbesproken ‘buitenlandse krachten’ zullen dan inderdaad ruimte krijgen om voet aan de grond te krijgen en die verdeeldheid verder aanwakkeren. Hier zijn reeds vele voorbeelden van in de wereld. Divided we fall, dat is de kenmerk van alle falende staten in de wereld. Maar voor blijvende welvaart en welzijn is “United we stand” een essentiële voorwaarde.